Intens verlangen naar een kind

Terug naar Ervaringen

Behandeling

Het verlangen naar een baby wordt gelukkig bij de meeste echtparen 'beloond' met een zwangerschap binnen een ŗ twee jaar. Als het langer duurt, komt een klein gedeelte van de Nederlandse echtparen in contact met centra waar reageerbuisbevruchting kan plaatsvinden (ongeveer 6000 behandelingen per jaar in Nederland). Van de diverse vruchtbaarheidsbehandelingen is de reageerbuisbevruchting sinds enkele jaren een gebruikelijke methode geworden, alhoewel de ziektekostenverzekeraars dit niet laten blijken in hun opstelling naar de verzekerden.

De eerste stap is de stimulatie van de eierstokken met hormonen, waardoor deze eiblaasjes vormen waarin zich een eicel bevindt. De groei van de eiblaasjes wordt met behulp van echoapparatuur gecontroleerd. Daarna volgen de punctie (het aanprikken en leegzuigen) van de eiblaasjes waarin de eicellen zich bevinden, de spermaproductie van de man en het bevruchten van de eicellen in het laboratorium. Indien de eicellen bevrucht zijn, worden deze embryo's genoemd en in de baarmoeder van de vrouw gebracht.

De eerste fase bestaat uit stimulatie van de eierstokken met behulp van hormonen. Deze hormonen worden verkregen middels recombinant DNA technieken of uit de urine van vrouwen in de overgang,. Om te voorkomen dat de eisprong al heeft plaatsgevonden voor de punctie, wordt bovendien een tweede medicijn toegediend (een LHRH analoog). Dit medicijn blokkeert een spontane eisprong waardoor de eiblaasjes rustig kunnen rijpen.

De tweede fase van de behandeling bestaat uit het afzuigen van de eicellen uit de eiblaasjes. Dit kan tegenwoordig onder plaatselijke verdoving via de schede. De meeste vrouwen ervaren deze eicelpunctie als niet al te pijnlijk.

De derde fase vindt plaats in het laboratorium. De eicellen worden bevrucht met de zaadcellen (het sperma) van de partner. Deze zaadcellen worden op de dag van de eicelpunctie door de man geproduceerd, of indien dit niet mogelijk is, door de uroloog uit de bijbal of testikel zelf gehaald. Hierna worden de zaadcellen in het laboratorium bij de eicellen gebracht. Indien de zaadcellen niet in staat worden geacht om zelf door de eicelwand te dringen, wordt dit gedaan met een micro-injectie van ťťn zaadcel in de eicel onder microscopisch zicht. Na twee dagen is onder de microscoop te zien of de bevruchting heeft plaatsgevonden. Uiteraard is dat voor iedereen een spannend moment.

De vierde fase is die van het inbrengen van de embryo's. Tegenwoordig is men zeer terughoudend geworden met het terugplaatsen van meer dan een embryo in verband met de complicaties die men bij tweeling zwangerschappen wereldwijd ziet optreden. Door verfijning van het embryo selectieproces probeert men het juiste embryo voor de terugplaatsing te kiezen. Deze problematiek dient van te voren met het echtpaar besproken te worden. Het inbrengen van het/de embryo('s) in de baarmoeder gebeurt zů voorzichtig, dat veel vrouwen dit bijna niet voelen.

Na deze behandeling rust de vrouw meestal gedurende een klein half uurtje. Dit is het half uurtje waarin de echtparen vaak hun ervaringen opschrijven in het Appe1tjesboek. Hierna is de fertiliteitsbehandeling afgelopen en begint een zeer spannende periode: het wachten op resultaat. Vooral deze periode ervaart het echtpaar als zeer zwaar.

Twintig procent van deze behandelingen eindigt in een zwangerschap. Langs natuurlijke weg heeft de vrouw ook 20 procent per maand kans op een zwangerschap. Als de behandeling niet gelukt is, zal het echtpaar telkens opnieuw moeten besluiten op het doorgaat. Bij die beslissing spelen erg veel factoren een rol, zoals het verdriet over de kinderloosheid, de verwerking daarvan, het aantal behandelingen, de vergoedingen door de verzekering, de kwaliteit van de embryo's, de leeftijd van de vrouw enzovoort.

Tevens bestaat de mogelijkheid om na een mislukte behandeling toch nog gebruik te maken van de niet in de baarmoeder geplaatste, overgebleven embryo's. Deze restembryo's kunnen, mits van voldoende kwaliteit, bewaard worden door middel van invriezen (cryopreservatie). Het in een later stadium in de baarmoeder brengen van deze embryo's is mogelijk. Slechts bij ongeveer tien tot vijftien procent van de patiŽnten bij wie op deze manier overgehouden embryo's alsnog in de baarmoeder worden geplaatst, treedt een zwangerschap op.

De brieven van patiŽnten zijn afkomstig uit het Appeltjesboek. De commentaren van huisartsen en leden van het fertiliteitsteam zijn verkregen door middel van interviews die zijn afgenomen door Piet Kaashoek.

Terug naar Ervaringen

Print deze pagina uit Print deze pagina
Voeg Fertiliteit.info toe aan je favorieten! Favorieten
INTERVIEW

Verhoging IVF slagingskans

Interview met gynaecoloog Van Santbrink over een nieuwe ontwikkeling ter verhoging van de IVF slagingskans.

Lees het interview

Fertiliteitsmedicatie per 2014

De overheid heeft bepaald dat per 1 januari 2014 de verstrekking van een aantal geneesmiddelen aan patiŽnten voortaan door het ziekenhuis moet worden geregeld.
Lees hier wat deze verandering voor u betekent..

Bron: Freya.nl

(advertenties)