Intens verlangen naar een kind

Terug naar Ervaringen

De relatie

In dit hoofdstuk zijn reacties verzameld die laten zien hoe het samen hebben van een moeilijke periode en het samen verwerken ervan kan leiden tot een innerlijke groei.

Hoe raar het ook mag klinken: als IVF-team hebben jullie ons slechts de helpende hand geboden. Aan de romantiek hebben jullie niet gesleuteld. We hebben bij ieder van jullie gevoeld dat je niet zomaar grenzeloos bezig bent met de nieuwste technische mogelijkheden.
Jullie hebben ons de ruimte gegeven om vrij uit te komen voor onze keuzen. Al die technische apparatuur valt in die kamertjes weg bij jullie persoonlijke betrokkenheid.
Ik had van tevoren over de IVF-behandeling gelezen. En de persoonlijke belevingen van echtparen zouden je eigenlijk alleen maar afschrikken, want de meesten gaan zo gebukt onder de spanningen. Ik zal niet zeggen dat we die niet hebben, maar wat overweegt is de bijzondere, intensieve, mooie ervaring. Die heeft ons ook dichter bij elkaar gebracht.

Tiny en Lodewijk

Fertiliteitsarts
'Vrouwen hebben meer schuldgevoelens dan mannen. Ik denk dat als je zo'n IVF-parcours hebt afgelegd, je daarna psychologische hulp nodig hebt om dat te accepteren en verder te kunnen. Zolang vrouwen nog hoop hebben op een eigen kind, denken ze niet aan adoptie. Op het moment dat ze zich opgeven voor adoptie, geven ze het eigenlijk al een beetje op. Die vrouwen komen laat tot de conclusie dat ze zich zes jaar geleden al hadden moeten opgeven. Dan kom je weer op een eindeloze wachtlijst.'

Het ergste van de behandelingen is dat je een buitenstaander bent. Ik zit naast de behandeltafel, ik houd de hand van mijn vrouw vast, kijk naar de monitor, naar haar, naar de mensen van het team die druk in de weer zijn.
De gÍne ook, als drie, vier mensen zich in de behandelkamer verdringen rond mijn half ontklede vrouw. Wat het meest intiem is, is nu open voor anderen. En dat gaat verder en dieper: wat het meest intieme van twee mensen zou moeten zijn is uit eigen hand genomen, uit handen gegeven omdat er geen andere weg meer was. Dat doet pijn, misschien nog meer dan alle andere pijn. De pijn als anderen vragen of wij soms geen kinderen willen, omdat we er geen hebben. Alsof kinderen te willen zijn! De pijn die het deed als anderen snel en gemakkelijk kinderen kregen. De moeite die het kostte om naar het kraambed van vrienden en familie te gaan. Die pijn is over, minder geworden althans. Het kost nu minder moeite.
Dat is wat we geleerd hebben de laatste jaren. Proberen te aanvaarden dat wij op een normale wijze geen kinderen kunnen krijgen.
Als de behandeling mislukt, komen alle emoties tegelijk: verdriet omdat het weer niet ging, woede omdat alles weer voor niets was, angst dat het dus nooit zal kunnen, onzekerheid of we nog een behandeling willen en aankunnen. Maar vooral verdriet omdat we het leven dat we graag zouden willen voortbrengen niet kunnen schenken, weer niet en misschien nooit. We zijn twee jaar en vier IVF-behandelingen verder. De kamer in ons nieuwe huis die bestemd was als kinderkamer hebben we niet afgemaakt. Verder gaat het goed met ons.
Wij hadden de grenzen van onze mogelijkheden al bereikt; het IVF-team heeft geprobeerd die grenzen wat uit te rekken. Maar wat niet kan bij ons, kan niet. Blijkbaar is het ons niet gegeven kinderen te krijgen. Dat proberen we te aanvaarden. De pijn daarover verdwijnt niet.

Mark

Een kind. Zo'n immens verlangen, zo'n hartenwens die niet meer in vervulling zal gaan. En wij praten dan nog vanuit een relatief luxe omstandigheid. Tweemaal mochten we zomaar zwanger zijn. Eerst kregen we een kanjer van een zoon en drie jaar later een schat van een dochter. Ons geluk was compleet! Daar waren we ons zeer goed van bewust. Badend in deze weldaad besloten we tot sterilisatie. Gezinsuitbreiding was niet meer nodig. Het leven lachte ons toe.
Tot oktober 1988. Ons zoontje was zodanig gewond bij een verkeersongeval dat hij hieraan overleed. Dit verlies is bijna niet te beschrijven. Vier jaar later kunnen we erin berusten: Alex heeft een plek in ons hart waar hij nooit meer weg hoeft. Daarnaast is ook weer plaats voor andere dingen, we vinden ons leven weer de moeite waard en maken toekomstplannen. Zouden we het aandurven? Zou het nog kunnen? We wilden graag weer een completer gezin zijn. We hadden ons nooit voorgesteld maar ťťn kind groot te brengen. Het lijkt zo kwetsbaar, zo moeilijk. Alex krijgen we nooit meer terug, maar een nieuw broertje of zusje voor Sanny? Dit werd het begin van vier jaar 'dokteren'.
Technisch gesproken lukte het herstel van de sterilisatie prima. Helaas ontwikkelde ik antistoffen waardoor een spontane zwangerschap niet meer mogelijk was. Ik kreeg een aantal inseminatiebehandelingen en vervolgens vijfmaal IVF. De invloed van dit proces op ons bestaan is zo groot geweest, dat we niet weten wat we hier het eerst over moeten opschrijven. Het waren zoveel emoties die ons in hun greep hielden, ons zo anders maakten dat we soms zelf niet meer wisten wat de meeste pijn deed.
We voelden rouw, intens verdriet om wat we misten en zouden moeten missen. Rouw omdat je lichaam je hopeloos in de steek laat. Jaloezie, waarvan we tot nu niet wisten wat dat was. We konden geen 'dikke buik' meer zien en voelden ons zelfs in de steek gelaten als bekenden uit de groep 'in behandeling' wel zwanger raakten. Gelukkig heeft die periode van jaloezie niet te lang geduurd. We kunnen nu weer heel blij zijn als anderen het geluk wel meemaken.
Voor onze omgeving hebben we er nooit een geheim van gemaakt en die heeft ons hoofdzakelijk gesteund. Soms was het minder leuk, bij voorbeeld als we een negatieve uitslag eerst samen wilden bespreken.
We hebben grenzen verlegd en onze relatie heeft zwaar onder druk gestaan. Dat was nog het pittigst van alles. Het was niet eenvoudig om samen op dezelfde golflengte uit te komen en daar hadden we ook hulp bij nodig. We zijn samen toe gegroeid naar het besluit om te stoppen met de behandelingen. We dragen het allebei.
Ook op ons werk waren we flink achteruit 'gehobbeld'. Financieel werd er niet meer in geÔnvesteerd, want we zouden maar eens verrast worden door een drie- of vierling. Wel wilden we geld reserveren om na de derde IVF toch te kunnen doorgaan. We hebben onze werktijden aangepast om vrij te kunnen zijn tijdens de behandelingen. We wilden niet meer studeren en zeker niet solliciteren met zoveel verzuim. Het kostte ons soms de grootste moeite om met arbeidsconflicten om te gaan. Onze energie was vaak op, het zuiver inzien van de oorzaken viel dan niet altijd mee. Gelukkig hebben we het afgelopen jaar ons werk weer breder opgepakt en we zijn ook weer gaan studeren.
Je cyclus is synoniem aan je agenda, inclusief de vakantieplanning. Je voelt je vaak erg onzeker over de grote hoeveelheden hormonen in je lichaam.
Deze opsomming is lang niet compleet en zeker niet gedetailleerd genoeg beschreven voor wat al deze aspecten voor ons dagelijkse leven betekenden. Het zal duidelijk zijn dat we niet altijd even flexibel reageerden en ons creatieve denken niet al te best uit de verf kwam. En toch... het proces gaat door.
Waar we een jaar geleden nog niet aan wilden denken, daar zijn we nu aan toe. We hebben besloten te stoppen met de behandelingen. We kunnen weer meer en andere dingen in ons leven als zinvol zien dan alleen onze kinderwens.

Je verschrompelt niet

Wel ouder en ouder
word je,

maar droom je nog weg
met de vogels,

bespeel je nog
de toetsen van het licht,

schrijf je nog gedichten
op de golvende rug
van de zee -

je blijft glanzen
je verschrompelt niet

Hiermee komt ook een einde aan ons contact met alle medewerkers van het IVF -team. Dit zullen we vreselijk missen. Het was voor ons een ongekende waarde om steeds met zoveel begrip en medeleven te worden ontvangen. Geen vraag was ooit te veel. Ieder heeft zijn steentje bijgedragen en dat is de basis geweest waarop wij steeds verder konden bouwen. Eerst om te beginnen en door te gaan, en nu evenzo om ermee op te houden. Ook de steun via de Nederlandse Vereniging van Reageerbuisbevruchting -literatuur, contactdagen en telefonische hulpdienst - hebben we als heel prettig ervaren.
We beginnen nu een nieuwe levensfase. We weten voor onszelf dat we al het mogelijke hebben geÔnvesteerd in onze kinderwens. Deze wetenschap steunt ons om te accepteren dat ons gezin compleet is zoals het nu is, met Sanny in ons midden en onze Alex in de hemel en in ons hart.
We hebben al veel vruchten geplukt van onze ervaringen. Ze maken ons samen sterk. We hopen dat we met deze ervaringen ook anderen van dienst kunnen zijn. Het 'gat is heel diep', maar de klim naar boven is echt de moeite waard. We wensen iedereen die dit leest alle mogelijke goeds toe voor de toekomst en als het kan de grote rijkdom van een of meer kinderen.

Loes en Fred

Voor ons is het nu duidelijk: we hebben er na drie IVF - behandelingen een punt achter gezet. We hebben er voor ons gevoel alles aan gedaan en gegeven om tot een goede zwangerschap te komen. In al die acht jaar dat we ermee bezig waren is ons dat helaas niet gelukt.
We zijn nu bezig dit heel verdrietige gebeuren te verwerken en dat blijft doorgaan. In heel je verdere leven heb je momenten dat je dit gemis sterk voelt.
Als wijzelf twijfelden of het ooit zou lukken om een kind te krijgen, stond daar tegenover de hoop die de artsen ons gaven: nieuwe methodes, experimenten die zouden kunnen aanslaan en ten slotte IVF, waar we eerst niet voor in aanmerking kwamen.

We zijn beiden gezond, onze lichamen functioneren zoals het zou moeten en toch lukt het niet om zwanger te worden. Want dat de bevruchting slaagt en er 'gedeelde cellen', embryo's worden teruggeplaatst, noem ik nog niet 'zwanger zijn'. Dan zijn we weer een hele stap verder en die hebben we niet gehaald, helaas.
Dan ga je twijfelen aan jezelf, je zelfvertrouwen vermindert, het spontane in je reacties gaat verloren. Door de spanningen die elke behandeling met zich meebrengt heeft de band met je man of je vrouw wat te verduren. We hebben het geluk gehad dat we onze band bleven versterken. We zochten elkaar steeds weer op nadat we uit elkaar gingen na een mislukking. We verwerkten het verdriet op een verschillende manier en in het begin kun je dat van de ander niet begrijpen. Hoe kon hij dat ...? Je snapt er niets van. Je moet het eerst voor jezelf verwerken, voordat je dat samen kunt doen.
Je kunt niet met iedereen uit je omgeving over je verdriet praten. Je kiest mensen die je een beetje kunnen begrijpen en ervoor openstaan. Vertrouwen wekken, geduldig zijn, aandacht hebben voor die ander en eventueel verwijzen naar iemand die hierbij kan helpen, dat zijn ook de belangrijkste kanten van je gesprekspartners. Het IVF-team bewees dit in ons geval na de tweede IVF-poging. Onverwacht luidde de diagnose: een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Hierop volgde een operatie, waarna ik te horen kreeg dat ik nooit meer spontaan zwanger zou kunnen worden: de ene eileider was weggenomen en de andere gesteriliseerd! Dat was een flinke tegenvaller. We hadden namelijk tegen elkaar gezegd dat we na een tweede mislukte IVF - poging een half jaar rust zouden nemen en proberen op natuurlijke wijze zwanger te worden. Dat de kans hierop heel klein was, wisten we natuurlijk. Maar nu was er geen enkele kans meer. Die rust was ook hoognodig, want er gaat heel wat spanning door je heen. Het op- en neerrijden naar de kliniek, op tijd daar zijn en daarna weer op je werk. Je blijft ermee bezig. Je concentratie neemt af, spanning op je werk, want je verwacht van jezelf dat je je daar voor honderd procent inzet en dat lukt niet op deze manier. Je werk thuis, contacten met familie en vrienden die zwanger zijn, of een geboorte vieren. Het vraagt heel wat van je.

Geluk

Af en toe,
totaal onverwacht,

zo'n liefkozing van het leven,
zo'n ontroerende attentie
van het geschapene.

Ga er niet aan voorbij,
je kunt er niet zonder,

het betekent geluk,
diep en duurzaam geluk -

een knipoog van de Schepper.

Soms wou je dat je met zijn tweeŽn op een eilandje zat, zonder de problemen van een ander te hoeven aanhoren. Je hebt tenslotte genoeg aan je eigen zorgen. Toch klopten er verschillende mensen aan ome deur om hun zorgen met ons te delen. Achteraf zeggen we: fijn dat ze dat vertrouwen in ons stelden, maar het moment was niet zo best. Toch hebben we ze geholpen en ook zijn ze er ons dankbaar voor.
Soms denk je dat iedereen toch aan jou moet kunnen merken dat dit een moeilijke periode is voor jou. Maar niet iedereen heeft dat in de gaten. Dan worden er weleens opmerkingen gemaakt waar je woedend om kunt worden. Belangrijk is dan om dit ook te uiten. Als dit niet mag van jezelf en je slikt je woede in, heb je daar naderhand last van. Je moet je alsnog uiten. Alles bij elkaar hebben we samen van deze moeilijke jaren veel geleerd, zowel van elkaar als van anderen. We gaan door met het verwerken van het kinderloos blijven en er komen hoopvolle aspecten voor de toekomst. Bij voorbeeld in mijn werk als wijkverpleegkundige met vooral de aandacht voor de jeugdgezondheidszorg van nul tot vier jaar. Als ik voorheen op huisbezoek ging bij zuigelingen of peuters, dacht ik: hier kunnen wij ook weleens voor komen te staan en hoe zou ons dat lukken? Nu is het: dit maken we niet meer op deze manier mee. Ik vind het ook fijn dat ik me in hun problemen kan verdiepen om een gezin te helpen. Ook bij bezoek aan vrienden of familie met kinderen hebben we een andere houding aangenomen: waar we van tevoren meer terughoudend waren, stappen we er nu dus op af. We proberen op een leuke manier de kinderen te betrekken bij de gang van zaken en hiervan echt te genieten. We zijn bezig onszelf terug te vinden, onze spontaniteit en ons zelfvertrouwen. We ontwikkelen ons op een positieve manier en dat wilden we jullie graag laten weten. Ook voor andere ongewild kinderloze echtparen kan dit een ommekeer betekenen. Je moet er wel zelf voor vechten en erdoor zien te komen. Aan de andere kant zie je dat dat ook lukt en dat je kunt 'leren' genieten van kinderen als je je ervoor openstelt.

Luuk en Sophie

Op 19 september hebben wij (mijn man en ik) de arts verteld met alle behandelingen te zullen stoppen. Na vijf jaren intensief bezig geweest te zijn met het (niet) krijgen van een kind was voor ons de grens bereikt. Heel langzaam waren wij samen toe gegroeid naar het moment van vrijwillig kiezen voor een alternatief leven. Voor ons was de tijd van stilstand voorbij, het leven ging weer bewegen. Mij werd toen gevraagd aan te geven hoe (op welke manier) wij een zo moeilijk besluit hebben kunnen nemen, en tegelijkertijd een hoopvolle toekomst te kunnen zien. Aanvankelijk dacht ik aan het verzoek te kunnen voldoen. Het leek een gemakkelijke opgave om de verschillende fasen en strohalmen in de laatste vijf jaren van ons leven aan het papier toe te vertrouwen. Al snel bleek dat er verschillende pagina's vol geschreven werden. De woordenstroom bleek een waterval vol woede, teleurstelling, verbittering en haat. Toen het me lukte afstand te nemen, realiseerde ik me dat niemand geholpen dan wel gesteund zou worden met deze noodkreten. Op dit moment is het vrij 'blank en leeg' in mijn hoofd. Ik herinner me weinig. Het lukt me nu niet om de juiste herinneringen op te roepen. Ik weet niet meer wat ik gedaan heb en in welke volgorde. Mensen die in een vergelijkbare situatie zitten, kan ik niet helpen. Ik denk dat dit onmogelijk is. Iedereen moet een eigen weg zoeken. Het heeft geen zin om adviezen te geven, niemand wil ze horen. Het luisteren naar adviezen, het opvolgen van adviezen betekent buigen in een ongewenste richting, namelijk naar het besef dat het misschien wel eens niet zou kunnen lukken. Het is onmogelijk gelijktijdig bezig te zijn met 'overtuiging' en met 'twijfel'. De zachte, prettige, verdovende, pastelkleurige gedachten aaneen toekomstige tijd combineren niet met het schrikbeeld van de lege werkelijkheid. Het geven van aandacht is naar mijn mening het enige effectieve middel tegen het hardnekkig afwijzen van alle hulp en steun.
Een heel belangrijk keerpunt in het afscheidsproces is het moment dat je je realiseert dat 'stoppen makkelijker wordt dan doorgaan'. Op dat moment komt er ruimte voor een 'alternatief leven'. Het uit overtuiging (zonder wroeging tegenover jezelf) kunnen stoppen is zeer essentieel. Het pad dat naar deze beslissing voert, is voor ieder anders. Belangrijk is, dit pad te zoeken en niet te lang af te dwalen en te wanhopen. Vergeet ten slotte niet, dat het onmogelijk is een primaire behoefte te doden. Het is alleen mogelijk om te gaan met (wellicht onderdrukken van) een behoefte die in elke cel van je lichaam aanwezig is en blijft. Er is geen sprake van het vrijblijvende 'verlangen'.

Rian

Terug naar Ervaringen

Print deze pagina uit Print deze pagina
Voeg Fertiliteit.info toe aan je favorieten! Favorieten
INTERVIEW

Verhoging IVF slagingskans

Interview met gynaecoloog Van Santbrink over een nieuwe ontwikkeling ter verhoging van de IVF slagingskans.

Lees het interview

Fertiliteitsmedicatie per 2014

De overheid heeft bepaald dat per 1 januari 2014 de verstrekking van een aantal geneesmiddelen aan patiŽnten voortaan door het ziekenhuis moet worden geregeld.
Lees hier wat deze verandering voor u betekent..

Bron: Freya.nl

(advertenties)