Na de plaatsing van de embryo's in de baarmoeder breekt een spannende tijd aan. Zal er wel of geen innesteling plaatsvinden? Voor de meeste paren is dit de moeilijkste periode uit de hele behandeling. Tien tot veertien dagen na de embryoplaatsing wordt er een bloedonderzoek gedaan om na te gaan of het zwangerschapshormoon kan worden aangetoond. Als dat het geval is, betekent dat de innesteling van een (max. twee) embryo's in het baarmoederslijmvlies.

Ook in deze fase kunnen er alsnog teleurstellingen te verwerken zijn. Soms is de uitslag van het bloedonderzoek moeilijk te interpreteren, omdat het aantoonbare zwangerschapshormoon het gevolg is van eerdere hormooninjecties. Dan volgt er een tweede bloedonderzoek dat moet aantonen of er al dan niet sprake is van innesteling. Bij vijf procent van de vrouwen met aanvankelijk een positieve zwangerschapstest ontstaat er uiteindelijk toch geen zwangerschap. Men spreekt in zo'n geval van een chemische zwangerschap of van een preklinische abortus.

Gynaecoloog
'De eigenlijke reageerbuisbevruchting/behandeling is nu afgerond. Het wachten is nu gedurende twee volle weken op het resultaat. Uit diverse brieven en opmerkingen blijkt dat het wachten op de innesteling voor veel mensen de moeilijkste periode van de behandeling is. Het blijken voor de meeste mensen de langste twee weken te zijn.'
Voorbij

Er ging iets moois voorbij,
Zo aan mijn hoofd voorbij,
Vlak langs mijn hart voorbij -
Ik wist niet wat.

Ik deed mijn venster dicht,
En beÎ mijn ogen dicht,
En al mijn vingers dicht -
Of ik het had.

Ik keek mijn venster uit,
Zag naar de verte uit,
Hoog naar de hemel uit -
Of het daar stond.

Ik liep naar buiten toe,
Heel naar de verte toe,
Zo naar de hemel toe -
of ik het vond.

Daar bij de wei daar zong,
Daar door de bomen zong,
Hoog in de hemel zong -
De lente een lied.

Ik zag een kindje gaan,
En nog een beestje gaan,
En nog een meiske gaan -
Dat was het niet.

'k Zocht bij de rozeboom,
Onder de pereboom,
Onder de appelboom -
Ik zag er niets.

Toen ben ik heengegaan,
Ben ik maar weggegaan,
Ben ik naar huis gegaan -
Zo zonder iets.

Ik nam mijn eigen hart,
Keek in mijn grote hart,
Diep in mijn lege hart -
Of het daar lag.

Tot de dag henen was,
Totdat het avond was,
Tot het zo donker was -
Dat ik niets zag.

Toen, in de schemering,
Dacht 'k in de schemering,
Dat in de schemering -
Iemand mij riep --;
Toen heb ik zacht geschreid,
Heb ik heel stil geschreid,
Heb ik zo lang geschreid -
Totdat ik sliep.

C.S. Adema van Scheltema

Na vier jaar dokteren hebben we nu voor de tweede maal een IVF-poging gedaan. Er waren maar liefst achttien eicellen, waarvan tien 'mooie' embryo's. Zojuist zijn er twee teruggeplaatst. Mijn man rekent net even uit dat ze met Sinterklaas geboren moeten worden!

Twee jaar geleden ben ik even zwanger geweest (acht weken). Dat was zalig, maar helaas, de eerste echo was negatief. Nu moet het toch weer een keertje lukken hè? Iedereen gunt ons deze zwangerschap. Ook het fertiliteits team is vol goede moed. Zij stralen positiviteit uit en dat pik ik een beetje op, want ik ben mezelf toch een beetje aan het voorbereiden op een eventuele tegenslag. De komende weken leven wij tussen hoop en 'wanhoop', kortom, erg spannend.

Anton en Karin

In januari was het dan eindelijk zover. Op 26 januari werden bij de punctie negenentwintig eitjes aangeprikt en op 28 januari kregen we het verlossende telefoontje dat de bevruchting gelukt was. De meeste embryo's konden worden ingevroren en een embryo's zou 's middags worden teruggeplaatst.

Een spannende tijd volgde. De eerste tijd valt mee, maar 0h wee, toen de menstruatiedatum in zicht kwam ... Het tijdstip dat in ons geval bloed geprikt zou worden om het HCG (zwangerschapshormoon) te bepalen, was pas drie weken na de terugplaatsing. Niet om vol te houden.

Paul en Marijke

Deze twee weken die komen vind ik eigenlijk de moeilijkste. Wachten of er wat blijft zitten.
Dus vooral de mensen die dit lezen en zelf hun ups en downs hebben: Houd vol!

Ester

Ik besef dat de kans om zwanger te worden voor ons maar heel klein is. Ook nu, na de derde behandeling, zitten we in de wachtfase, de moeilijkste tijd vinden wij.

Tiny en Lodewijk

Voor de derde keer lig ik hier na gedane arbeid uit te rusten. Er zijn zojuist twee perfecte embryo's teruggeplaatst en een heel gelukkig gevoel is over mij gekomen. Wie weet in deze paastijd, wil dit nieuw leven brengen, wij wachten opnieuw rustig af. Verwachting, angst, hoop, teleurstelling, blijdschap, verdriet en gewoon doorgaan zijn de stemmingen de laatste drie jaar wel geweest. Het is daarom fijn te ondervinden dat je in zo'n groot ziekenhuis persoonlijk wordt benaderd en het vriendelijk zijn gewoon is, onze waardering hiervoor.

Nicole en Guido

IVF-arts
'Opvallend is als mensen heel vrij over de IVF-behandeling praten, heel open. Toch levert dat weleens problemen op. Dan zie je ze terug na een behandeling die niet gelukt is. Ze hebben dan spijt over hun openhartigheid, omdat die ook een druk van familie en vrienden op ze legt. Want op het moment dat de terugplaatsing is geweest, blijven ze vragen: "Weet je al wat? Hoe is het gegaan?" Een vrouw vertelde: "Als ik naar de W.c. ging, bleven ze me aankijken met een vragende blik of alles wel in orde was." Zij voelde dat als een soort sociale controle.

Zeker als het niet lukt, hebben de echtparen al moeite genoeg om het zelf te verwerken. En dan krijgen ze nog veel goedbedoelde telefoontjes. Dat is soms net de druppel die de emmer doet overlopen. Toch denk ik dat ze het niet geheim moeten houden. Dat ze er met mensen uit hun omgeving over moeten kunnen praten, maar wel met mensen die daar ook redelijk mee kunnen omgaan en niet tegen Jan en Alleman. Of ze kunnen duidelijk aangeven dat ze ermee bezig zijn en verder de boot afhouden en niet zeggen wanneer de terugplaatsing is of de uitslag.'

Terug naar Ervaringen