Lotgenotencontact

Geschreven door: Merel op Zondag 23 Mei 2010 om 09:36 Gek bericht?

Lydia,

Wat dapper dat jullie zo snel hulp ingeschakeld hebben.
Wij hebben daar 4 jaar mee gewacht, ik durfde het niet aan, en had het idee dat mijn lichaam me niet in de steek zou laten.
Maar helaas...
Had ook endometriose, en ben daar inmiddels aan geopereerd, was een zware operatie en ben daar nu 2mnd later goed van hersteld.
Ben gisteren weer gestart met de pil, en mag de 21ste beginnen met de neusspray en spuitjes.
Dan beginnen we weer aan de ivf.
De eerste keer is helaas mislukt,(net als 4x iui) dit was zo''n enorme tegeslag dat we een rust pauze in hebben gelast, om er nog eens goed over na te denken...
Want de teleurstelling is enorm...
Ik kan best begrijpen dat je zenuwachtig bent, maar probeer zoveel mogelijk je rust te vinden in de dingen die je doet.

Wij hebben er voor gekozen, om GEEN familie op de hoogte te stellen, dit omdat we nu dan al 5x over onze negative uitslagen moeten praten, en het doet zo ie zo al pijn als je dat hoord.
Ook hebben we het idee, dat er dan nog meer spanning bij komt omdat er mensen zijn die ervan af weten, en erover willen praten.

Ik wil je heel veel succes wensen, en hoop dat het de 1e keer raak is voor jullie.

Merel

Geschreven door: Lydia op Zondag 23 Mei 2010 om 12:06 Gek bericht?

Hoi Merel,

Bedankt voor je reactie! Ik herken me volledig in jouw zin: ik had het idee dat mijn lichaam me niet in de steek zou laten... Daardoor was het ook zo''n tegenslag toen we hoorden dat mijn lichaam inderdaad niet zo werkte als het zou moeten... In eerste instantie dachten we dat ik alleen een verhoogd prolactinegehalte zou hebben. Ik heb namelijk last van melkafscheiding in beide borsten... dat zou de eisprong ook tegenhouden en kon met een pilletje verholpen worden. Helaas was de reden van onze kinderloosheid iets diepgaander... Waar mijn melkafscheiding vandaag komt is nog steeds een grote vraag, maar ik ben wel blij dat we kans hebben op een kleintje met IVF. Ik kon ook kiezen voor een buikoperatie, maar heb dat uiteindelijk niet gedaan... (Is de buikoperatie jou mee- of tegengevallen?) De endometriose zou toch weer terugkomen, misschien zelfs al in hele korte tijd... Toch twijfel ik soms wel aan die beslissing... misschien had ik dan nog op een natuurlijke manier zwanger kunnen raken... al waren de kansen zelfs na de operatie niet zo heel erg groot...
Ik kan me heel erg goed voorstellen dat je na de eerste IVF-poging even rust wilde! Wel goed dat je nu de rust weer gevonden hebt, om te gaan beginnen met de tweede poging! Ik hoop dat deze poging ook voor jullie iets heel moois zal brengen!
Wij praten er heel veel over, met de mensen om ons heen en dat vind ik wel heel erg fijn... voor mij is het een soort van therapie... ik vind het ook niet erg om ervover te praten, al is het soms wel moeilijk, maar ik miste het wel om met mensen te praten die nu in hetzelfde schuitje zitten. Vandaar dat ik nu hier actief ben...
In welke mate heb jij de endometriose? Heb je ook heftige verklevingen gehad? Hebben ze de operatie uitgevoerd als voorloper voor jullie tweede IVF-poging?

Liefs,
Lydia

Geschreven door: Merel op Dinsdag 25 Mei 2010 om 08:51 Gek bericht?

Lydia,

Ze hebben mij idd. als voorloper op de 2de IVF-poging
geopereerd.
Mijn kansen op een positive zwangerschap zouden hierdoor verdubbelen.
Dus nu na bijna 5 jaar hobby''n was voor ons de keus snel gemaakt.
De operatie zelf duurde zo''n 3,5 tot 4 uur.
Moest 3 dagen ervoor beginnen met een dieet zodat de darm goed leeg is.
En op de laatse dag, laxeer pillen en een drankje.
Heb 3 kleine sneetjes in mijn onderbuik, die waren na 10 dgn dicht gegroeid.
Ik heb na de operatie, 2 dgn echt veel pijn gehad en bloed verlies, maar daarna ging het steeds beter.
De endometriose hoeft niet perse terug te komen hoor.
Ik had heel veel litteken weefsel, en verklevingen.
Allemaal om mij eierstok heen gedraaid.
Ze hadden ons al vanaf de 2de iui al geadviseerd voor de operatie, maar ik durfde dit niet aan.
Maar nu al zoveel pogingen verder, heb ik het laten doen omdat we veel meer kans hebben.
Misschien moet je er toch eens goed over na denken.
Ik kan via de natuurlijke weg niet zwanger raken,
Waarom is een raadsel... alles werkt, maar niet op het juiste moment.
Heb mijn bloedwaardes telkens te hoog, maar krijg nu voor de IVF een lang schema wat overlappend is.
Er zou dan een betere eicel ontwikkelen, van mooiere kwaliteit.
Nou daar gaan we dus voor !!!
Jullie veel succes,

Later Merel...

Geschreven door: Marleen op Woensdag 26 Mei 2010 om 11:18 Gek bericht?

hallo Lydia en merel,

Wat een herkenbaar verhaal zeg! Ik heb geen last van endometriose, dus dat is voor mij niet herkenbaar, maar de rest wel. De onzekerheid, de twijfel, de zenuwen, het vertrouwen in je lijf etc...^6 jaar geleden zijn wij actief met onze kinderwens aan de "slag" gegaan.. Na een jaar zijn we bij de fertiliteit terecht gekomen en toen begon de medische malle molen.. Meerdere onderzoeken gehad waaruit bleek dat het zaad van manlief goed was, maar dat ik "vijandig"baarmoederslijm heb en de eileiders sluiten zich met regelmaaat af (en gaan ook weer open). Tja en als dat natuurlijk elke keer op het verkeerde moment gebeurt... Met goede moed aan IUi begonnen..na 6 pogingen zonder hormonen, volgde er 6 met hormonen. Ook die zijn niet gelukt. over die pogingen hebben we ruim 3 jaar gedaan... elke keer weer een teleurstelling: dan weer geen goede eicel, dan het baarmoederslijmvlies te dun, de waardes te hoog...ziekenhuis dicht etc etc. Tis een hele slopende weg geweest... Nu afgelopen jaar de eerste IVF poging gehad. Dat was erg heftig aangezien iki nogal reageer op hormonen. De punctie was afschuwelijk, maar uiteindelijk wel een goede opbrengst! we hadden 15 eicellen, waarvan er 11 bevrucht zijn. Daarvan hebben we een verse TP gehad en 8 zijn er ingevroren. De overige 3 zijn verloren gegaan wegens slechte kwaliteit. Inmiddels hebben we 4 TP''s achter de rug en allemaal mislukt....ohhhh wat kan je daar moedeloos van worden..
Nu inmiddels op voor de 5de TP, vandaag de eerste echo weer gehad. Hopelijk blijft deze "poging" wel 9 maanden zitten!!
Ik wil jullie heel veel succces wensen met de behandelingen..

Geschreven door: Merel op Woensdag 26 Mei 2010 om 20:17 Gek bericht?

Marleen,

Nou bij jouw zit alles dus ook niet mee,
verbaas me telkens weer wat er allemaal mis kan gaan met zwanger raken.
Wat voor andere dus helemaal geen probleem is,
is voor ons een hele klus...wat het dagelijkse leven helemaal beinvloed.

Je hebt geluk dat er zoveel is ingevroren,
bij mij waren er van de 8, maar 1tje goed voor terug plaatsing en niks in de vriezer.
Moet nu dus weer een punctie ondegaan, en moet daar dan helemaal voor onder narcose.
Dit i.v.m. vorige operaties.
Zie daar enorm tegen op...
Maar het is voor het Goede Doel, probeer me er dus over heen te zetten.

Je schrijft dat je enorm reageerd op alle hormonen...
Angst, Emotie, Stress, Strijd, en Verdriet zijn de eerste woorden die bij me opkomen, als ik terug denk aan mijn keren met hormonen.
Het om NIKS over de rooie kunnen, gaan vindt ik nog het ergste.

Ben zaterdag weer begonnen, en blij dat we weer meedoen.
Misschien is het nou dan eindelijk onze beurt op zwanger te raken.

Groetjes Merel

Geschreven door: Marleen op Donderdag 27 Mei 2010 om 14:13 Gek bericht?

Hey Merel,

Ik heb inderdaad gelukt met zoveel cryo''s in de vriezer....Als ik lees op andere fora hoe vaak meiden geen cryo''s hebben en net als jij maar 1 TP hebben binnen een poging.. Dan mogen wij echt van geluk spreken! Tot nu toe ontdooien ze ook goed, dus das helemaal mazzel hebben! Wat kl
t
voor je dat je weer voor een punctie moet.... wat vind je zo naar aan een narcose? Zelf had ik om narcose gevraagd....maar kreeg het niet.. Wegens bepaalde dingen in mijn verleden ben ik echt panisch voor pijn down under... Maar nee hoor, alleen een beetje pijnstilling...vond het echt vreselijk! Ben er echt een week van onder de indruk geweest... Volgende keer (hoop dat die er niet komt natuurlijk) wil ik echt een narcose..

dat "er over heen zetten"....moeilijk he... ik vind het altijd zo makkelijk gezegd, mensen beseffen niet hoe veel indruk dit hele proces achterlaat.. Dapper dat je voor een tweede ronde gaat, ik vind het dus echt niet vanzelfsprekend dat je dat zomaar even doet....ook al is het voor het goede doel, vind het bewonderingswaardig!

ik reageer inderdaad erg op de hormonen, in de eerste twee maanden ben ik 10 kilo aangekomen.....niet normaal meer!!! Maar ik reageer ook in de zin van heel veel eitjes aanmaken, overstimulatie, vocht in de buik, allerlei lichamelijke klachten...pijnlijke borsten, misselijk, stemmingswisseling, slecht slapen etc. Herken mezelf af en toe niet meer terug....
Gelukkig nu met de cryo pogingen hoef ik alleen maar de pregnyl te zetten voor de eisprong, dus dat schilt veel..

Jij bent nu dus bezig met de voorbereidingen voor de punctie?? Wat moet je spuiten en hoeveel? Welk ziekenhuis loop je? Ik in Amersfoort en voor de punctie en TP in Utrecht..
Ik hoop inderdaad dat het nu eens onze beurt is....mag wel na zoveel moeite...

Geschreven door: Lydia op Donderdag 27 Mei 2010 om 21:08 Gek bericht?

Hoi meiden,

Wat een verhalen... Marleen... wat heb jij een traject achter de rug zeg! Ik schrik er gewoon van! Over de puncties en terugplaatsingen kan ik nog niet meepraten, want ik heb net pas mijn tweede spuit decapeptyl achter de rug... of zoals ik het noem: mijn tweede aflevering van spuiten en slikken (foliumzuur) haha... Ik vind het proces wel heel erg spannend... ik merk echt dat ik er iedere minuut van de dag mee bezig ben, nergens vind ik echt afleiding in. Bovendien word ik op het werk ook constant met kinderen en zwangere vrouwen geconfronteerd... Dat vind ik toch wel heel moeilijk... ik misgun het niemand, maar oh, wat verlang ik zo naar een dikke buik! En dan niet van de hormonen en ook niet van het vele emotie-eten!
Vorige week zat ik emotioneel echt aan de grond... het werken alleen was al te veel... deze week gaat het wel goed... heel gek... Merk wel dat er dingen aan mijn lijf veranderen.. mijn borsten groeien... krijg witte haren op mijn hoofd :S heb ineens donkere haren op mijn benen... en zo meer van die dingen... heel vreemd... heb ook erg vaak hoofdpijn en ben erg vatbaar voor griepjes e.d... Oh, en slapen doe ik trouwens ook vreselijk slecht! Lig hele nachten wakker!!!
Ook irritant dat ik de mijn dagschema aanpas op die stomme spuit... ben er toch de hele avond mee bezig... Ik vond het al moeilijk om een tijd te bepalen waarop ik iedere dag thuis ben!
Volgende week dinsdag heb ik de uitgangsecho, ben wel benieuwd wat ik daar te horen krijg... of het er nu allemaal goed uitziet...
Het lijkt me wel vreselijk als je zoveel teleurstellingen te verwerken krijgt... ik weet niet hoe ik dat zou gaan trekken... ben daarom ook erg nerveus voor deze eerste poging...

Vind het fijn om jullie verhalen te lezen!!!


Liefs,
Lydia

Geschreven door: Marleen op Vrijdag 28 Mei 2010 om 10:18 Gek bericht?

Lydia,
Herkenbaar hoor je verhaal... Vooral in het beging reageerde ik erg op de hormonene...ook ik heb trouwens witte haren op m''n hoofd....grrrrrrr...dacht eerst: ik wordt grijs!!!!! Maar ze zijn echt van de ene op de andere dag wit...gelukkig niet heel opvallend.. Maar heb er maar wel een likje verf tegenaan gegooid! Dat spuitschema is ook lastig in het begin...je wilt ze op precies dezelfde tijden zetten etc.. ik merk dat ik nu na zoveel jaar daar iets makkelijker in ben geworden.. Ik prik altijd ''s avonds, rond half 11. De ene keer een urrtje eerder en dan een uurtje later, net hoe het uitkomt. dat maakt ook echt niet uit hoor! Alleen de pregnyl let op de tijd....
In het begin dacht ik, hoe ga ik door dit proces heen komen...en ik dacht nooit IVF te doen...en zie hier!
Je verlegt toch elke keer weer je grens...de wens ligt ook zo diep... Ik heb wel geleerd dat ik per keer kijk hoe en of we verder gaan, maar zoals ik er nu over denk, ik wil alles geprobeerd hebben (binnen redelijke grenzen natuurlijk)....wil later niet kunnen zeggen had ik maar....
Je werkt met kinderen of niet? Ik in ieder geval qwel...dus tja, das best confronterend...helemaal nu ouders zich er ook nog eens tegenaan gaan bemoeien...ben 2 jaar geleden getrouwd (met werkkids erbij)..dus tja...dan moet er nu toch wel eens een kindje komen he... waar ze het lef vandaan halen om er naar te vragen...zou ik zelf nooit doen! Daarnaast zijn er nu "gezellig" 3 collega''s zwanger, dus in de pauzes gaat het over niets anders.. Zegt laatst een van die collega''s dat ze in hel verkeerde...nu ze zwanger was. (beetje misselijk...)Ik heb haar toen verteld dat ik er alles voor over zou hebben om in hel te verkeren, en dat ze maar eens na moest denken over wat ze zegt!! Nou, iedereen viel stil...

Ik ga er maar eens een eind aan breien (verhaal dan ) want moet zo voor de 2de echo..
Ben heel benieuwd!

Fijn om met lotgenoten te kunnen schrijven!

Geschreven door: marleen op Vrijdag 28 Mei 2010 om 15:41 Gek bericht?

Nou dat was een vlotte ronde! Ben vandaag aangemeld voor de 5de TP! mag vanavond al de pregnyl spuiten en dan horen we woensdagochtend of de cryo goed ontdooit is...spannend weer!

Geschreven door: Lydia op Vrijdag 28 Mei 2010 om 18:47 Gek bericht?

Hoi Marleen,

Ik werk idd met kinderen en heel toevallig heb ik op het moment ook drie zwangere collega''s rondlopen... Het is gewoon vervelend dat je op die manier niet in je werk kunt vluchten... het vormt geen echte afleiding, als je op je werk ook steeds met je kinderloosheid geconfronteerd wordt... Ik zou willen dat ik op dit moment in een hele zakelijke mannenwereld zou werken... telefoniste spelen ofzo... even niets aan kids gerelateerd... Maar het is even niet anders... doorbijten dus...
Ik was eens op kwaamvisite en daar zat een vrouw die net zwanger was en die maakte zich enorm druk over het feit dat ze een jaar niet op wintersport kon... dat vond ze zo jammer... Ik dacht echt: als je die opoffering al te groot vindt... mijn hemel...
Hoe verdrietig ik het ook vind dat ik in deze situatie zit, soms zie ik ook wel de levensles die ik hieruit leer. Ik denk wel dat ik er een mooier persoon van word, omdat je de kleine dingen in het leven (die soms zo vanzelfsprekend lijken) veel meer leert te waarderen...
Jouw 5de TP gaat al opschieten zo!!! Spannend hoor!!! Ik ga zo eens beginnen aan mijn derde aflevering van spuiten&slikken... (haha vind het een erg leuk grapje van mezelf )... en dan door naar een verjaardag. Daar ben ik wel een beetje nerveus voor, want iedereen om mij heen weet van onze situatie.. behalve het gedeelte van mijn familie wat wij vanavond zien op die verjaardag... ik wil het ze graag vertellen, maar het is geen onderwerp wat je tussen de kaas en de worst door even in de groep gooit... ben benieuwd of er een onderwerp gestart wordt waarop we kunnen inhaken... Zou het lullig vinden als ze het uiteindelijk via via horen... Maargoed... tegelijkertijd hebben we wel andere dingen om ons druk over te maken, dus we zien wel hoe het vanavond loopt!

Succes met de pregnyl shotje en we spreken elkaar!

Oh trouwens... gisteren ging mijn decapeptyl er echt niet lekker in, moest best hard doorduwen... heel stroef en best pijnlijk... heb jij dat ook wel eens gehad?

Liefs!